Dawno mnie tu nie było... ;)

Dzisiaj będzie wpis z cyklu 'koncerty'. Długaśny wpis, ale co zrobić, nie musicie go czytać całego ;P
Radiohead, Cytadela, Poznań. 25. sierpnia 2009. A więc - marzenia się spełniają ;) Wyjazd był trochę przeklęty od samego początku. Mimo to udało się dojechać, zobaczyć i wrócić. Choć niewiele na to wskazywało w pewnym momencie ;)

Ale udało się. Udało się pojechać i zobaczyć ten jeden z najważniejszych, jakby nie było, zespołów w moim życiu. Nie obchodzą mnie za bardzo rankingi typu 'najważniejszy zespół w historii' i takie tam, więc nic na ten temat nie powiem. O. Powiem, że po całym halo związanym z Madonną i U2, to był koncert, który naprawdę miał być wydarzeniem muzycznym. Żadnego wieszania na krzyżu, okrągłych scen, pokoju na świecie i milionowych dekoracji, biciu rekordów w ilości widzów i blablabla. Dzięki temu mieliśmy okazję zobaczyć koncert, z którego chyba żaden fan nie mógł wyjść niezadowolony. Pod wieloma względami najlepszy koncert, na jakim byłam.  A Radiohead to zespół, który ludziom niekoniecznie kojarzy się dobrze. Jakieś plumkanie elektroniczne i smętne zawodzenie. Z grubsza ambitnie i nic się nie dzieje. Z grubsza - można się ciąć. Ale poznański koncert mógł udowodnić, że Radiohead w ciągu tylu lat naprodukowali dużo różnorodnej muzyki i mają co zaprezentować na koncertach. Pewnie niektórych nie przekonuje i nie przekona charakterystyczny styl grupy, ale - dla mnie ten wieczór był genialny.

Ale od początku. Dotarliśmy do Poznania i po kilkunastu minutach krążenia po mieście w poszukiwaniu pewnego parkingu (oraz wysłuchaniu parę ładnych razy klasycznego tekstu pani z GPSu: "Zjechałeś z trasy! Zjechałeś z trasy!"), wyruszyliśmy w drogę do Cytadeli. Poznań przygotował darmowe autobusy pod park, co było na pewno fajne. Niestety, nie przygotował Cytadeli na 40 tysięcy ludzi, co już tak fajne nie było. Ale cóż, nie można mieć wszystkiego. Przy wejściu wyrzucili naszą parasolkę jako potencjalnie niebezpieczny sprzęt (no cóż...), ale bułki udało się wnieść. Widać bułka zabójczą nie jest.

A teraz do rzeczy! Supportem był zespół niemiecki Moderat, który z grubsza grał fajne techno. Niestety, nie byłabym w stanie przypomnieć sobie ani jednej melodii, a w zasadzie jak się zastanowię, to wszystkie piosenki brzmiały dla mnie tak samo, ale okej. Było nieźle. Wybaczcie mi to, bo wszak non stop zerkałam na zegarek... 'No fajnie, fajnie, a teraz Radiohead!', wiadomo ;P

Jak Niemcy zabrali swoje laptopy, rozpoczęło się oczekiwanie. 45 minut nudy i to na stojąco, bo jak już zajęliśmy w miarę dobre miejsca w tym naszym III sektorze, to żal było je opuszczać. Techniczni zajęli się podwieszaniem fajnej dekoracji... Widać dobrze tutaj:




Mnie tak gdzieś pięć minut przed koncertem oświeciło, że zaraz zobaczę Radiohead. Ha ;P Nadeszła 21.00. Intro z głośników. A więc to już.

Po pierwsze - światła były niesamowicie piękne i bardzo efektowne. Co widać na górze ;) Zespół zaczął od 15 step, czyli czegoś idealnego na początek. Fajny rytm i wszyscy się cieszą. Thom tańczy. Łi! Potem There There, intrygujący utwór, który zachwycił mnie tego wieczoru, a wcześniej nie zwracałam na niego większej uwagi. Potem zabrzmiało Weird Fishes/Arpeggi, które nabrało niesamowitej mocy na żywo. A zaraz potem mogłam rozkoszować się dźwiękami All I Need... Taak, to było dobre ^^ Łącznie zagrali 8 piosenek z In Rainbows, ale wbrew czarnym scenariuszom mojego brata ('Niee, nie zagrają nic z OK Computer. W ogóle nie będzie nic starszego niż Kid A.') większość setu zajęły piosenki ze wszystkich wcześniejszych płyt. Kiedy rozlegały się pierwsze dźwięki takich klasyków jak Paranoid Android, Karma Police, Street Spirit, tłum wybuchał wrzawą. No bo proooszę, Paranoid Android? ;) Wszystkie zostały odśpiewane chórem przez tysiące gardeł. Nie ukrywam, że z niemałym wzruszeniem nuciłam je sobie także ;) Zespół ładnie dziękował po każdym utworze, aż nagle podziękował po polsku, co zostało powitane wielkimi brawami (choć brzmiało to bardziej jak.. 'dzieeehuie barso') W ogóle panowie byli bardzo mili. Choć nie mówili zbyt dużo, w powietrzu było czuć naprawdę dobrą energię. Thom co jakiś czas wtrącał zdanie zapowiedzi albo coś chrząkał do mikrofonu. Częściej nawiązywał kontakt niewerbalnie, czego większość niestety mnie umknęła, a co teraz widzę na youtubie. Cóż, trzecia strefa... Nie muszę dodawać, że cokolwiek Thom powiedział, witane było owacjami i dziewczęcymi piskami... Ponoć któraś miała transparent z napisem Thom, Marry me (hm... ciekawe czy to na jego widok Thom zaśmiał się i powiedział: Yeah, that's sorta funny...) Co do innych piosenek, świetnie zabrzmiało i gitarowe Optimistic, 2+2=5, jak i elektroniczny Idioteque. Myxomatosis i Bodysnatchers zupełnie porwały tłum. Myxomatosis, no proszę... I znów wywijanie Thoma. Podstawową część koncertu zakończyło genialne Everything in Its Right Place... Ale to niemożliwe, żeby tak to się miało zakończyć!

I nie zakończyło się oczywiście. A bisów było dużo, oj dużo... Na początek, dzięki Bogu za You and Whose Army?, piękną piosenkę, podczas której ogromne oko Thoma mrugało do nas z telebimu i podnosiło brew. Naprawdę rozbrajające ^^ Radiogłowi zaprezentowali też swoją nową piosenkę, These Are My Twisted Words, a potem genialnie zagrali I Might Be Wrong i The National Anthem, co bardzo chciałam na tym koncercie usłyszeć. I znów, spełniło się ;) Na tym koniec 1. bisu. Niektórzy zaczęli się powoli wycofywać, ale nie, klaszczemy dalej. Drugi bis i Reckoner, a potem znów owacyjnie powitany Lucky. Czyż mogłoby być jeszcze lepiej? A jednak mogło.
Thom: We don't really know which songs you know and which you don't, 'cause we haven't been here for so fuckin' long. But, if you don't know this one, then we're really screwed. But I suppose some of you might know it. (cisza). Or not! Taaak, i Thom nie byłby sobą gdyby tą enigmatyczną, ironiczną wypowiedzią nie zapowiedział największego hitu swojej grupy, Creep. To było czyste szaleństwo. No bo jednak 40 tysięcy ludzi śpiewających 'but I'm a creep, I'm a weirdo...', ten manifest dziwaków, ofiar losu i nieprzystosowanych społecznie jednostek, było przeżyciem niesamowitym. Nie z tej ziemi.

A teraz wszystkim creepom, weirdom i innym pozostał youtube, niezastąpiony youtube. I czekanie na następny koncert Radiohead ;)



Thom, marry me! ;P



And Mr. Jonny Greenwood! Ten to ma łeb, ech... :)



I pan basista, Colin ;)



Pan Ed, od gitary i bębenków, i paru innych ciekawych instrumentów. Także chórkował nieźle.



I Phil The Drummer, co go bardzo podziwiam, że mu się chce tak bębnić. Ot, i koniec :)